“Eerlijk gezegd schoven we ‘later’ altijd vooruit”

‘Philip zal zijn leven lang afhankelijk blijven van zijn omgeving. We wilden niet dat die zorg vanzelfsprekend op onze andere kinderen terecht zou komen, als wij er niet meer zijn. Maar wat dan wel? Eerlijk gezegd schoven we ‘later’ altijd vooruit. Ons kwetsbaar opstellen en hulp aan anderen vragen, vonden we ook lastig. Dankzij een cursus bij Sam3 (toen nog Osani) hebben we nu de Raad van Philip opgesteld, met vrienden die – mocht dat nodig zijn – allemaal een bepaalde taak op zich wilden nemen. Ze voelden zich zelfs geroerd en vereerd dat we dit hen vroegen. We hebben nu samen een beeld van Philip’s toekomst, en voelen ons weer zeker.’

Annina en Jean-Marie van Logtestijn

‘Ik klopte zo’n 15 jaar geleden aan bij Sam3, toen nog Osani. Na het overlijden van mijn vrouw was ik bezorgd over de toekomst van mijn dochter Marisca. Zij is licht verstandelijk gehandicapt en kan niet alles alleen. Ze woont met mijn hulp al 12 jaar zelfstandig en doet vrijwilligerswerk bij een bejaardentehuis, waar ze gelukkig is. Maar als ik weg zou vallen zou ze dit wellicht niet meer voort kunnen zetten. Jarenlang heb ik gezocht naar een oplossing voor dit probleem, tot ik bij Sam3 kwam. Sam3 is voor mij een sparringpartner: soms moet je even van een ander horen hoé je tot je eigen keuzes kunt komen. We hebben samen met vrienden de toekomst kunnen uitstippelen. Er is afgesproken wie straks haar mentor wordt als ik wegval, en we hebben inmiddels 10 mensen in de directe buurt weten te betrekken bij het leven van Marisca. Nu we dat hebben, voel ik me een stuk lichter.’

Henk Smits
“Nu ik mensen heb betrokken, voel ik me een stuk lichter”
“Ik wist gewoon niet waar ik moest beginnen”

‘Samen de dag beginnen met een gekookt eitje en dan naar het NOS-journaal kijken. Woensdag het zwembad en zaterdag de dierentuin. We hebben heel veel vaste routines met Hanna. Toen mijn man overleed, kwam er ineens van alles op mijn bordje terecht. Ik schoot in de stress. Wat als ik al die dingen ook niet meer met Hanna kan doen? Wij hadden ons leven helemaal rond Hanna ingericht, en eigenlijk onszelf daarin opgesloten. Dat moest anders, maar ik wist gewoon niet waar ik moest beginnen.’

Henriëtte Bosma

‘Onze zoon Mark werkt bij het postkantoor, en woont bij ons. Hij heeft een aan autisme verwante beperking, structuur is superbelangrijk voor hem. Een goede vriendin sprak ons vorig jaar voorzichtig jaar aan op het feit dat Mark wel erg ons leven regeerde. Ze stelde voor om hem – zonder ons – eens mee te nemen naar het voetbalteam van haar vriend. Mark vond het zo geweldig. Nu beseffen we ons pas wat ons eigen sociale netwerk voor Mark kan betekenen. Eerder wilden we niemand opzadelen met onze ‘problemen’, zo zijn we nu eenmaal opgevoed. We realiseerden ons niet dat we vrienden die graag wilden helpen, buitensloten.’

Karel & Mieke Niersman
“Voorheen realiseerden we ons niet dat we vrienden buitensloten”